EMPTY
  

Don’t make any promises if you don’t intend to keep them.

#random  
 

 

(via coffeenelly)

#reblog  

Anonymous asked: 30 days left at birthday mo na :)

BIRTHDAY AGAD??? LIBING KO YUN. DON’T WORRY, ISASAMA KITA SA HUKAY. -_______-

30 days left…

#personal  

I avoid people who blame the world for their problems and those who are self-absorbed over their own dramas, including the whiners,  and the complainers; yet do nothing to resolve their situation. It is pathetic, gloomy, discouraging, depressing and boring. After all, nothing great was ever achieved by only sitting still, whining, complaining and self-pitying.

#random  
 

 

#reblog  

(via ding-ang-bato)

#reblog  

Tagalog-English-French

Ayan ang languages na nasa composed song ko. Sana effective ang CUPS as instruments.

Nobody enjoys a simple life anymore.

Why? Why most of us doesn’t want to have a simple life. Lets cite an example, you were in a coffee shop and of course you are about to buy a coffee. But you were confuse in fact of what kind of blend you were going to buy. Maybe it is a Cafe Espresso Frappuccino, Cafe Vanilla Frappuccino, Caramel Flan Frappuccino and a lot more. It’s to complicated right? What if try to go home, get a hot water and add an instant coffee plus sugar and sometimes it is added with milk nor a creamer; and have a sip with your homemade coffee. Why are you going to buy a complicated blend of coffee rather that a simple one? Why we want our life to be more complicated if have a simple one is already there?

On Coming Out

themonsterubio:

"Why is there a need to come out if you think that being gay is as normal as, for example, taking a poop?"

Because the LGBT have been discriminated and in order to stop all these oppression, you must be able to identify yourself so you can be part of the society that you belong in. Identifying yourself leads to having consciousness, standing up and fighting for what has always been the shout of the many - equality.

image

#reblog  

Sometimes it takes sadness to know happiness, noise to appreciate silence, and absence to value presence.

#random  #:)  
Sana sa pagtanda ko ikaw pa din ang kasama ko
Sa tuwing magkausap tayo sa phone, sa tuwing magkatxt tayo. Lagi kong sinasabing “ingat ka lagi ha”. Pinag iingat kita dahil ikaw ang gusto kong makasama hanggang sa pagtanda ko. Yung kahit maligalig na ako at hindi na kayang pakisamahan ang ugali at rayuma ko, andyan ka pa din sa tabi ko at iniintindi ako.Kasama kang humingi ng 20% discount sa mercury drugs. Sasakay tayo ng jeep at sasabihin sa drayber, “Dalawang senior nga jan sa bente”Magkakaroon ng malawakang trapik dahil uugod ugod tayong tumatawid sa kalsada pero hawak pa din natin ang kamay ng isa’t isa.Magkasalo pa din tayong kakain pero hindi ko na ibibigay ang hipon sa aking pansit guisado dahil bawal na sa’yo. Magbabasa tayo sa dashboard kahit parehong malabo na ang mata.
Sabay nating ibbrowse ang mga picture natin sa external drive mo na 1 terabyte at aalalahanin ang mga masasayang pinagdaanan natin nung bata pa tayo. Magduduet tayo sa magic sing na pinanalunan natin noong nag raffle sa SM. Kakanta tayo maghapon kahit hindi na natin makita ang lyrics sa screen.Kayakap at hawak ang mga kamay mo hanggang sa ating pagtulog.Sa mga huling sandali ng buhay natin, nagbblog pa din tayo tungkol sa love story ng dalawang matandang magkasama pa din hanngang ngayon.At kapag tinanong kita kung sino ka, ihihilig mo lang ang ulo mo sa balikat ko at hahawakan ng mahigpit ang kamay ko.

Sana sa pagtanda ko ikaw pa din ang kasama ko

Sa tuwing magkausap tayo sa phone, sa tuwing magkatxt tayo. Lagi kong sinasabing “ingat ka lagi ha”. Pinag iingat kita dahil ikaw ang gusto kong makasama hanggang sa pagtanda ko. Yung kahit maligalig na ako at hindi na kayang pakisamahan ang ugali at rayuma ko, andyan ka pa din sa tabi ko at iniintindi ako.

Kasama kang humingi ng 20% discount sa mercury drugs. Sasakay tayo ng jeep at sasabihin sa drayber, “Dalawang senior nga jan sa bente”
Magkakaroon ng malawakang trapik dahil uugod ugod tayong tumatawid sa kalsada pero hawak pa din natin ang kamay ng isa’t isa.

Magkasalo pa din tayong kakain pero hindi ko na ibibigay ang hipon sa aking pansit guisado dahil bawal na sa’yo. Magbabasa tayo sa dashboard kahit parehong malabo na ang mata.

Sabay nating ibbrowse ang mga picture natin sa external drive mo na 1 terabyte at aalalahanin ang mga masasayang pinagdaanan natin nung bata pa tayo. Magduduet tayo sa magic sing na pinanalunan natin noong nag raffle sa SM. Kakanta tayo maghapon kahit hindi na natin makita ang lyrics sa screen.

Kayakap at hawak ang mga kamay mo hanggang sa ating pagtulog.
Sa mga huling sandali ng buhay natin, nagbblog pa din tayo tungkol sa love story ng dalawang matandang magkasama pa din hanngang ngayon.

At kapag tinanong kita kung sino ka, ihihilig mo lang ang ulo mo sa balikat ko at hahawakan ng mahigpit ang kamay ko.

(via zeusmaryusip)

jeuzkopo:

Hi, isa ka ata kasi dun..
Tanda mo pa ba ako? Ako yung dati mong kaibigan. Yung bago ka pa magkaroon ng mga bagong kaibigan eh ako muna. Noon, madalas tayong magkausap dito sa tumblr. Masaya ako kasi noon nakasama kita sa tawanan, kulitan, seryosong usapan at mga kabaliwan. Pero madami ng nagbago dito. Simula nung dumami na din ang kakilala mo mas dumami na din yung mga araw na parang nakakalimutan mo na din ako. Ewan ko, pero kasi ramdam ko. Miss na kita, siguro pwedeng makita mo to sa dash. Hindi ko nga lang alam kung babasahin mo pa. Para kasi akong multo jan sa dash mo eh. Parang di mo na ako nakikita.
Nagseselos ako. Kasi sa kanila nag t-TA ka, nililike mo mga post nila, nakakasama mo sila minsan. Pero ako? Eto, tinitignan ka na lang at inaalala ang ating pagkakaibigan noon. Sorry kung nasabi ko ko ang lahat ng ito. Mag ingat ka na lang lagi, yaan mo di kita kakalimutan. Dito pa din ako, manunuod na lang sa mga mangyayari sa dito sa Tumblr. Hindi ako yung tipo na mag papansin, kasi minsan nag try din naman akong kausapin ka, kaso wala, di ka nagreply sa fan mail ko. Ang masakit pa dun, nakita kita sa dash na nag publish ng isang TA mula sa kabarkada mo.
Alam kong kinalimutan mo na ako pero salamat pa din kasi kahit minsan ay naging magkaibigan tayong dalawa.

jeuzkopo:

Hi, isa ka ata kasi dun..

Tanda mo pa ba ako? Ako yung dati mong kaibigan. Yung bago ka pa magkaroon ng mga bagong kaibigan eh ako muna. Noon, madalas tayong magkausap dito sa tumblr. Masaya ako kasi noon nakasama kita sa tawanan, kulitan, seryosong usapan at mga kabaliwan. Pero madami ng nagbago dito. Simula nung dumami na din ang kakilala mo mas dumami na din yung mga araw na parang nakakalimutan mo na din ako. Ewan ko, pero kasi ramdam ko. Miss na kita, siguro pwedeng makita mo to sa dash. Hindi ko nga lang alam kung babasahin mo pa. Para kasi akong multo jan sa dash mo eh. Parang di mo na ako nakikita.

Nagseselos ako. Kasi sa kanila nag t-TA ka, nililike mo mga post nila, nakakasama mo sila minsan. Pero ako? Eto, tinitignan ka na lang at inaalala ang ating pagkakaibigan noon. Sorry kung nasabi ko ko ang lahat ng ito. Mag ingat ka na lang lagi, yaan mo di kita kakalimutan. Dito pa din ako, manunuod na lang sa mga mangyayari sa dito sa Tumblr. Hindi ako yung tipo na mag papansin, kasi minsan nag try din naman akong kausapin ka, kaso wala, di ka nagreply sa fan mail ko. Ang masakit pa dun, nakita kita sa dash na nag publish ng isang TA mula sa kabarkada mo.

Alam kong kinalimutan mo na ako pero salamat pa din kasi kahit minsan ay naging magkaibigan tayong dalawa.

#reblog  

One day you will realize that you’ve lost the moon while counting the stars.

#random  #:)  

Truth really does hurt, but if you ask me, it is still the best shield from anything and the best weapon to everything.

#random  #:)